"günü geldi" diye bağırdı kulaklarıma vakit. "haydi" dedi "Gün, bugün..."

bu benim isteyip istemememle alakalı bir durum değil. bu tamamen farklı. olması gerekenin olması ya da zaten olmaması gereken bir şeyin bunu farketmesi, her ne haltsa o...
dün, bugün, yarın, falan filan, yaşanmış tüm her an'a selam...
bana katlanmış, beni aramış, beni sormuş, beni merak etmiş, nefret etmiş, değer vermiş, hiçe saymış herkese, her şeye selam...
iki nokta üst üste koyup sonra da tanımına "yaşamak" kondurulan, sevilesi, nefret edilesi; hamuruna sevgi, saygı, kin, nefret, en önemlisi insan katılan, o tezat üstadının sonuna selam olsun...
kendisiyle henüz yeni tanışacak olmanın heyecanı var içimde, eskiden tanıdıklarımı görememenin hüznünün hemen yanı başında; aynı havayı, aynı yemeği paylaşan, aynı yerden doğan, ama birbirine hiç benzemeyen bu kardeş duygulara selam...

"hadi" diye bağırdı bir kez daha kulaklarıma vakit. "haydi" dedi "vaktin doldu..."

madem gelmiş gün, dolmuş vaktimiz, zahirliğimiz bitmiş, edelim vedamızı...
beni tanıyan, tanımayan, seven, nefret eden, tezat üstadının değerli çıraklarına, veda...
dostlarım, arkadaşlarım, düşmanlarıma veda...
tanımı "yaşamak" olan üstada, veda...
herşeyime, hiçbir şeyime... veda...